Langs de Lijn bij… het Dameselftal

Dames in de winning mood

Tot aan de winterstop ging het maar matig met het dameselftal. Grote overwinningen en grote nederlagen werden met elkaar afgewisseld en niemand was dan ook verbaasd de dames in de middenmoot terug te vinden. Ook na de winterstop ging het team van trainster Dinie van de Berg-Hensen en leidster Annie Heijnen zwak van start: een 3-1 voorsprong tegen koploper Vreeswijk werd na rust weggegeven (5-3 verlies). Die wedstrijd was het keerpunt. Daarna verloren de groen-witte dames geen enkele wedstrijd meer. Pas op 11 april kwam er een eind aan deze serie (De Vecht uit). Maar ondanks die 4-3 nederlaag blijven de dames in de winning mood voor de laatste zes wedstrijden…

Twee jaar geleden was de basis van dit team al aanwezig in het meisjeselftal, toen ook al met Annie Heijnen als leidster. Bert Jesterhoudt was de trainer. Maar omdat de helft van het team te oud werd voor de jeugd, besloot het bestuur om opnieuw een damesteam te vormen (het oude damesteam was een paar jaar daarvoor uit elkaar gevallen). Het meisjeselftal werd doorgeschoven, Annie Heijnen bleef erbij en er kwam een nieuwe trainer: Dinie van de Berg. Het eerste jaar als dameselftal verliep moeizaam. Veel meiden waren amper 16 jaar en duidelijk nog niet klaar om een stapje hoger te voetballen. Toch vielen de resultaten vorig seizoen behoorlijk mee. Langzaamaan begon het damesteam op toeren te raken. Al duurde dat tot zoals gezegd tot de winterstop van dit seizoen.

Plotseling kon er weer gewonnen worden. Erg goed is het spel nog niet, maar er wordt weer voor iedere meter gevochten. Vreeswijk zag haar titelaspiraties vervliegen toen ze in Veenendaal niet verder kwamen dan een gelijkspel. Nummer 2 HMS werd met 5-1 afgedroogd. Daarna volgde een hele rits mindere tegenstanders, maar u weer wat men zegt: kampioen word je tegen de kleine clubs. Helaas komt de late opleving te laat om nog mee te doen om promotie. Maar een zesde plek lijkt nog altijd mogelijk, zeker gezien het programma.

Maar het is niet alleen vreugde rond het damesteam. Het regent (al twee seizoenen lang eigenlijk) blessures. En het komt regelmatig voor dat de dames incompleet zijn. Oudgedienden als Ina Visser of de trainster zelf draven dan op. Ook twee C-meiden, Daniëlle van manen en Helga Rosendaal, spelen regelmatig mee. Volgend seizoen wordt het waarschijnlijk krap aan: een groot aantal dames gag tijdens dit seizoen aan te gaan stoppen, al lijkt er nu gelukkig wel een aantal van terug te krabbelen.

Op papier hebben de dames echter een grote selectie. Hieronder een korte omschrijving van de speelsters van het damesteam:

Esther van der Pijl:              De keepster die niet makkelijk voorbij te komen is. Zonder haar hadden de dames een paar wedstrijden niet gewonnen. Specialiteit: door de tegenstander omver gelopen worden.

Jolanda Groeneveld:           Iemand die altijd last van haar rug heeft, maar die achterin toch echt niet gemist kan worden. Heeft zowaar laatst een keer gescoord. Specialiteit: lange rushes die op niets uitlopen.

Mariska van de Heide:        Met Mariska heb je veel schik in het veld omdat ze (de laatste tijd gelukkig niet meer zo vaak) over de bal heen schiet. De stofzuiger achterin. Specialiteit: de bal het sportpark uit schieten.

Elisa Westenbrink:              Staat altijd te ouwehoeren met Sandra, ook in het veld. Maar toch heb je haar hard nodig. Kan zowel achterin als op het middenveld spelen. Specialiteit: op de lat schieten.

Sandra Peeters:                    De droogkloot van het team. Heb je vooral voor de corners en lange passes hard nodig. Door blessures wordt ze de laatste tijd behoorlijk gemist. Specialiteit: de keepster kansloos laten met oerharde schoten.

Carolien Versteeg:               Jammer dat ze zo’n tijd geblesseerd is geweest. Ze is de pitbull achterin, die alles en iedereen eruit loopt. Specialiteit: op snelheid een tegenstander inhalen, om die dan een schop te verkopen.

Jana Geven:                          Is bijna altijd geblesseerd, Maar is wel iedere training aanwezig (als supporter). Specialiteit: geblesseerd raken.

Corinne Hey:                        Een levensgevaarlijke aanvalster. Met name haar balaanname is een genot voor het oog. Weet Marloes heel goed te vinden, waar mooie kansen uitkomen. Specialiteit: ballet in het veld.

Marloes Clemens:                De roadrunner van het team. Zoeft langs alles en iedereen heen. Maar soms ook wel eens langs de bal. Pikt altijd wel haar doelpuntje mee. Specialiteit: de tegenstander alle hoeken van het veld laten zien.

Marrit Smit:                          Net nieuw, maar kan goed en leuk voetballen. Lijkt weinig last te hebben van aanpassingsproblemen en is nu al een onmisbare schakel. Specialiteit: tegen de scheids tekeer gaan wanneer een doelpunt onterecht is.

Charlot Capiteijns:              Allround inzetbaar. Heeft een ijzersterk schot in haar benen en scoort op iedere positie wel. Als ze zich bemoeit met de aanval wordt het altijd levensgevaarlijk. Specialiteit: gele kaarten halen door tegenstanders de ambulance in te schoppen.

Sabrina Pater:                       De jongste en kleinste van het team, maar zeker niet de minste. Kan leuk voetballen en lijkt een groot talent. Specialiteit: bodychecks incasseren.

Geurtje Pater:                       De oudere zus van Sabrina. Is heel sterk in de opbouw en als verdediger bijzonder irritant voor een aanvaller. Het hele team wacht vol spanning tot ze weer terugkeert na een lange blessure. Specialiteit: vraag dat maar aan Jefrey.

Joyce Gill:                              Al jarenlang lid van Unitas, komt ook bijna altijd trainen. Speelt meestal op het middenveld. Specialiteit: plotselinge splijtende passes.

Angelique de Roode:           De topscorer van het team. Is heel sterk in passes en heeft een goed overzicht. Aan de bal bijna onverslaanbaar. Specialiteit: de solo-actie tussen zes speelsters door.

Astrid Kok:                            Heeft altijd wel een verrassing in petto. Zo kan ze plots in Esthers keeperstenue op het veld verschijnen. Kan een aardig potje voetballen en scoort af en toe eens een lekkere rommelgoal. Specialiteit: gaan liggen als ze gaat schieten.

Dan de speelsters die zo af en toe eens opdraven:

Dinie van de Berg:               Een trainster die zichzelf wel eens inzet als pinch-hitter. Sterk in de duels, maar maakt nog wel eens dure foutjes. Specialiteit: moe zijn na afloop van een invalbeurt.

Ina Visser:                             Ons fotomodel. Speelde een wedstrijd in de spits, scoorde meteen en werd beloond met een grote foto in het Gelders Dagblad. Specialiteit: verslapen.

Daniëlle van Manen:           Eén van de twee C-speelsters die wel eens meedoen, die echter moeiteloos meekan met de dames. Sterker nog: vaak is ze achterin een van de beste speelsters. Specialiteit: zich zorgen maken om geblesseerde medespeelsters.

Helga Rosendaal:                 In het vorige clubblad vergat ik helemaal een beschrijving van haar te geven bij de C1. Dat overkomt me geen tweede keer. Doordat ze al jaren tegen jongens speelt, is ze voor de duvel niet bang en gaat ze geen duel uit de weg. Hierdoor is ze een ideale voorstoppen bij de dames. Specialiteit: de tegenstander een beuk geven.

Volgens leidster Annie Heijnen hebben de dames de kwaliteiten om volgend seizoen mee te om het kampioenschap. Als er tenminste niet zo veel blessureleed is. “We hebben een goed stel met enkele zwakkere schakels, maar de goeden moeten dat kunnen opvangen. Ik hoop dat ze allemaal blijven, dat ze de gok om te gaan voor promotie durven te wagen. Met deze kwaliteit moet dat lukken!”

(mei 1999. Met dank aan Charlot Capiteijns en Annie Heijnen)

Het Groen-Witte Hart van… Annie Heijnen

Over bijna 30 jaar damesvoetbal

“Ik hoop dat er eens wat meer waardering komt voor de dames”

Wie denkt aan het damesteam van Unitas denkt aan Annie Heijnen, daar kan niemand omheen. Al meer dan 25 jaar is Annie lid van Unitas. Als speelster, bestuurslid en leidster. Op dit moment is ze voor het tweede opeenvolgende seizoen leidster van het dameselftal. Als dank voor alles dat ze de afgelopen decennia voor de damesafdeling heeft betekend, kreeg ze drie seizoenen terug een toernooi naar zich vernoemd. Een zeer succesvol toernooi voor dameselftallen, dat ook dit jaar weer zal worden gehouden.

De naam Heijnen is natuurlijk een begrip binnen Unitas. Annie kwam wel eens bij haar broers Gerard en Jan kijken aan de Nieuweweg. Ze was dus al bekend met Unitas toen in 1970 het dameselftal werd opgericht. Op 28-jarige leeftijd liet Annie zich door onder andere Regien Nieborg en Betty Kuipers overhalen om in het allereerste dameselftal van Unitas te komen voetballen. Daarvoor had Annie nog nooit eerder op voetbal gezeten, op geen enkele sport overigens.

Het werden fantastische jaren. De dames werden twee keer kampioen van de afdeling en wonnen tweemaal de beker. De Unitasdames haalden zelfs de hoofdklasse.

Annie Heijnen speelde meestal voorstopper of linksbuiten. “Op die plaatsen was ik best een goede voetballer, maar je moest me niet in de spits zetten, daar was ik absoluut niets.” Dat Annie heel aardig kon voetballen bleek wel toen er interesse kwam vanuit Kleef (Duitsland). Rhenania (waarmee de senioren jaarlijks uitwisseling hadden) wilde Annie graag bij hun selectie hebben. Ze zou betaald krijgen, een baan, reisgeld, et cetera. Maar Annie ging niet, ze bleef Unitas trouw. “Zoiets deed je niet.” Ze had geen behoefte om in Duitsland te gaan voetballen en bovendien wilde wegens privé-omstandigheden liever dichtbij huis blijven. En zo bleef ze bij onze club, waar ze bijna 25 jaar in het dameselftal speelde. Toen drie jaar geleden het damesteam uit elkaar viel, hing Annie haar voetbalschoenen aan de wilgen, op 51-jarige (!!!) leeftijd. Ook als de dames waren gebleven, was Annie ermee gestopt. Ze kon de laatste maanden fysiek niet meer mee (ook al omdat ze ziek werd) en “ik vond het wel genoeg, laat de jongeren de fakkel maar overnemen.”

Annie was niet alleen als voetbalster actief in de vereniging. Al na een jaar of 5 bij Unitas ging ze helpen bij het in elkaar zetten van het clubblad. Dat heeft ze vier tot vijf jaar gedaan. Ze nam zitting in het jeugdbestuur (algemene zaken) en ook in het hoofdbestuur (als vertegenwoordigster van de dames).

Toen er een F-zevental bij Unitas kwam, werd Annie gevraagd als leidster. Eerst samen met Vera Randjelovic, later met diverse ouders. Ze vond dit erg leuk. “De kinderen zijn erg spontaan, ze doen alles na wat ze op TV zien.” Jarenlang was ze jeugdleidster. Behalve de F-jes was Annie ook leidster van de E, D en C (ze ging mee met haar team). En toen kwam er een meisjeselftal…

In 1990 was er voor het eerst een meisjeszevental bij Unitas te bewonderen. Toen dit na ongeveer een half jaar geen leider meer had, vroeg Mieke of Annie Heijnen hier interesse voor had. Annie, inmiddels in het bezit van trainerspapieren, stemde hiermee in. Ze werd in de loop der jaren geassisteerd door onder andere Dinie van de Berg-Hensen en Peter Berns. Met de meiden werd ze nooit kampioen, wel was het een leuk team waarin een goede sfeer hing. “Sommigen van dat team voetballen hier nu nog.”

Twee jaar terug werd het hele meisjesteam doorgeschoven naar de dames en Annie ging mee. Annie moest wel eens wennen aan de mentaliteit bij de nieuwe dames. “De jeugd heeft een andere mentaliteit dan vroeger, dat zie je ook bij de jongens. Nu hebben ze geen echte winnaarsmentaliteit meer. Daar erger ik me wel eens aan.” Toch heeft Annie het er nog altijd goed naar haar zin. Wel vindt Annie dat het dameselftal niet altijd op waarde wordt geschat. “Ik hoop dat er eens wat meer waardering komt voor de dames en dat ze niet alleen gezien worden als hulpjes achter de bar.”

Al 25 jaar bij Unitas. Met alle respect mogen we toch wel zeggen dat Annie tot het meubilair is gaan behoren. “Unitas is toch wel mijn cluppie.” Ze zou niet weten wat ze bij een andere vereniging te zoeken heeft. Waarom is Unitas voor haar zo bijzonder? “Het damesvoetbal, hulp aan de bar, met mensen omgaan… Dat je de mensen kent, van iedereen weet je wel wat. Het is net een grote familie met af en toe een grote zeur ertussen.”

Annie heeft veel leuke dingen beleefd bij Unitas. “Toch waren er soms periodes dat je Unitassers wel achter het behang wilde plakken. Maar of je het naar je zin hebt ligt er ook aan hoe je je zelf voelt.”

Het is nu echter wel wat anders dan vroeger. 10 tot 15 jaar terug was het veel drukker en gezelliger in de kantine. Men hield ook meer rekening met elkaar dan nu. Verder zijn er natuurlijk minder mensen van Annies eigen leeftijd.

Over de toekomst van de club blijft ze vaag. Net als Mieke de Rooij vorige keer, wijst ook Annie op het gat tussen de jeugd en de senioren. “Het is voor mij onbegrijpelijk dat bepaalde jeugdelftallen zijn weggegaan. Gevolg: een enorm gat tussen het eerste en de jeugd. En laten we eerlijk zijn: er kan wel wat versterking bij het eerste, het was mooi geweest als er wat was doorgestroomd.”

Voor de dames zien Annie perspectieven: “Er zit veel meer in, maar we hebben dit seizoen ook veel blessureleed. We hebben een goed stel speelsters, er is voldoende kwaliteit. Met de juiste instelling, wat beter voetbal en minder blessures, moeten we volgend seizoen kampioen kunnen worden.”

Tenslotte krijgt Annie Heijnen nog de gelegenheid voor een slotpleidooi. “De mensen zouden eens wat meer betrokkenheid bij de vereniging kunnen tonen. Bijvoorbeeld op feestavonden, omdat je dan toch anders met elkaar omgaat dan op het veld. De opkomst is vaak beschamend. Het AC verdient wel iets beter dan dat kleine beetje mensen. Grote feesten zoals vroeger zullen er wel niet meer inzitten, maar een beetje meer moet toch kunnen. We zijn tenslotte een gezelligheidsvereniging, die ook nog voetbalt…”

(mei 1999)