Over bijna
30 jaar damesvoetbal
“Ik hoop dat er eens wat meer waardering komt voor de
dames”
Wie denkt aan het
damesteam van Unitas denkt aan Annie Heijnen, daar kan niemand omheen. Al meer
dan 25 jaar is Annie lid van Unitas. Als speelster, bestuurslid en leidster. Op
dit moment is ze voor het tweede opeenvolgende seizoen leidster van het
dameselftal. Als dank voor alles dat ze de afgelopen decennia voor de
damesafdeling heeft betekend, kreeg ze drie seizoenen terug een toernooi naar
zich vernoemd. Een zeer succesvol toernooi voor dameselftallen, dat ook dit
jaar weer zal worden gehouden.
De naam Heijnen is
natuurlijk een begrip binnen Unitas. Annie kwam wel eens bij haar broers Gerard
en Jan kijken aan de Nieuweweg. Ze was dus al bekend met Unitas toen in 1970
het dameselftal werd opgericht. Op 28-jarige leeftijd liet Annie zich door
onder andere Regien Nieborg en Betty Kuipers overhalen om in het allereerste
dameselftal van Unitas te komen voetballen. Daarvoor had Annie nog nooit eerder
op voetbal gezeten, op geen enkele sport overigens.
Het werden fantastische
jaren. De dames werden twee keer kampioen van de afdeling en wonnen tweemaal de
beker. De Unitasdames haalden zelfs de hoofdklasse.
Annie Heijnen speelde
meestal voorstopper of linksbuiten. “Op die plaatsen was ik best een goede
voetballer, maar je moest me niet in de spits zetten, daar was ik absoluut
niets.” Dat Annie heel aardig kon voetballen bleek wel toen er interesse kwam
vanuit Kleef (Duitsland). Rhenania (waarmee de senioren jaarlijks uitwisseling
hadden) wilde Annie graag bij hun selectie hebben. Ze zou betaald krijgen, een
baan, reisgeld, et cetera. Maar Annie ging niet, ze bleef Unitas trouw. “Zoiets
deed je niet.” Ze had geen behoefte om in Duitsland te gaan voetballen en
bovendien wilde wegens privé-omstandigheden liever dichtbij huis blijven. En zo
bleef ze bij onze club, waar ze bijna 25 jaar in het dameselftal speelde. Toen
drie jaar geleden het damesteam uit elkaar viel, hing Annie haar
voetbalschoenen aan de wilgen, op 51-jarige (!!!) leeftijd. Ook als de dames
waren gebleven, was Annie ermee gestopt. Ze kon de laatste maanden fysiek niet
meer mee (ook al omdat ze ziek werd) en “ik vond het wel genoeg, laat de
jongeren de fakkel maar overnemen.”
Annie was niet alleen als
voetbalster actief in de vereniging. Al na een jaar of 5 bij Unitas ging ze
helpen bij het in elkaar zetten van het clubblad. Dat heeft ze vier tot vijf
jaar gedaan. Ze nam zitting in het jeugdbestuur (algemene zaken) en ook in het
hoofdbestuur (als vertegenwoordigster van de dames).
Toen er een F-zevental bij
Unitas kwam, werd Annie gevraagd als leidster. Eerst samen met Vera
Randjelovic, later met diverse ouders. Ze vond dit erg leuk. “De kinderen zijn
erg spontaan, ze doen alles na wat ze op TV zien.” Jarenlang was ze
jeugdleidster. Behalve de F-jes was Annie ook leidster van de E, D en C (ze
ging mee met haar team). En toen kwam er een meisjeselftal…
In 1990 was er voor het
eerst een meisjeszevental bij Unitas te bewonderen. Toen dit na ongeveer een
half jaar geen leider meer had, vroeg Mieke of Annie Heijnen hier interesse
voor had. Annie, inmiddels in het bezit van trainerspapieren, stemde hiermee
in. Ze werd in de loop der jaren geassisteerd door onder andere Dinie van de
Berg-Hensen en Peter Berns. Met de meiden werd ze nooit kampioen, wel was het
een leuk team waarin een goede sfeer hing. “Sommigen van dat team voetballen
hier nu nog.”
Twee jaar terug werd het
hele meisjesteam doorgeschoven naar de dames en Annie ging mee. Annie moest wel
eens wennen aan de mentaliteit bij de nieuwe dames. “De jeugd heeft een andere
mentaliteit dan vroeger, dat zie je ook bij de jongens. Nu hebben ze geen echte
winnaarsmentaliteit meer. Daar erger ik me wel eens aan.” Toch heeft Annie het
er nog altijd goed naar haar zin. Wel vindt Annie dat het dameselftal niet
altijd op waarde wordt geschat. “Ik hoop dat er eens wat meer waardering komt
voor de dames en dat ze niet alleen gezien worden als hulpjes achter de bar.”
Al 25 jaar bij Unitas. Met
alle respect mogen we toch wel zeggen dat Annie tot het meubilair is gaan
behoren. “Unitas is toch wel mijn cluppie.” Ze zou niet weten wat ze bij een
andere vereniging te zoeken heeft. Waarom is Unitas voor haar zo bijzonder?
“Het damesvoetbal, hulp aan de bar, met mensen omgaan… Dat je de mensen kent,
van iedereen weet je wel wat. Het is net een grote familie met af en toe een
grote zeur ertussen.”
Annie heeft veel leuke
dingen beleefd bij Unitas. “Toch waren er soms periodes dat je Unitassers wel
achter het behang wilde plakken. Maar of je het naar je zin hebt ligt er ook
aan hoe je je zelf voelt.”
Het is nu echter wel wat
anders dan vroeger. 10 tot 15 jaar terug was het veel drukker en gezelliger in
de kantine. Men hield ook meer rekening met elkaar dan nu. Verder zijn er
natuurlijk minder mensen van Annies eigen leeftijd.
Over de toekomst van de
club blijft ze vaag. Net als Mieke de Rooij vorige keer, wijst ook Annie op het
gat tussen de jeugd en de senioren. “Het is voor mij onbegrijpelijk dat
bepaalde jeugdelftallen zijn weggegaan. Gevolg: een enorm gat tussen het eerste
en de jeugd. En laten we eerlijk zijn: er kan wel wat versterking bij het
eerste, het was mooi geweest als er wat was doorgestroomd.”
Voor de dames zien Annie
perspectieven: “Er zit veel meer in, maar we hebben dit seizoen ook veel
blessureleed. We hebben een goed stel speelsters, er is voldoende kwaliteit.
Met de juiste instelling, wat beter voetbal en minder blessures, moeten we
volgend seizoen kampioen kunnen worden.”
Tenslotte krijgt Annie
Heijnen nog de gelegenheid voor een slotpleidooi. “De mensen zouden eens wat
meer betrokkenheid bij de vereniging kunnen tonen. Bijvoorbeeld op
feestavonden, omdat je dan toch anders met elkaar omgaat dan op het veld. De
opkomst is vaak beschamend. Het AC verdient wel iets beter dan dat kleine
beetje mensen. Grote feesten zoals vroeger zullen er wel niet meer inzitten,
maar een beetje meer moet toch kunnen. We zijn tenslotte een
gezelligheidsvereniging, die ook nog voetbalt…”
(mei 1999)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten