The Bes is back!
Juni 1997. De laatste
officiële bijeenkomst van de A1 is het kamp in Limburg. Na al die jaren valt de
groep uiteen. Na jaren deze groep trouw begeleid te hebben, lijkt de
leiderscarrière van Wilfried Besseling voorbij. Het einde van een tijdperk. Maar
wat niemand verwachtte, gebeurt toch: Wilfried gaat door. Als leider van de
nieuwe C1 ditmaal. Het wordt een moeizaam seizoen, maar Wilfried zet door en
met succes. Want na een anoniem seizoen staat er dit jaar een team dat alles
maar dan ook alles wint en dat gegarandeerd kampioen gaat worden. We zullen het
allemaal weten: the Bes is back!
Iedere maandag- en
woensdagavond wordt er hard getraind door de C1. IJs, sneeuw, regen, hagel…
niets kan de fanatieke C-tjes tegenhouden. Trainers zijn de al eerder genoemde
Wilfried Besseling en de ambitieuze Léon Quint. Beiden hebben al een
trainerspapiertje liggen en beiden gaan door voor de cursus JVT (Jeugd Voetbal
Trainer). Wilfried over de trainingen: “We
mogen niet klagen over de opkomst tijdens de trainingen, want vrijwel iedereen
komt minimaal 1 keer en vaak zelfs twee keer trainen, wat toch gaat duiden op
een goede sfeer in het team.”
Laten we vooral de derde
trainer/coach niet vergeten: de altijd nadrukkelijk aanwezige Patrick van
Ommeren. Met z’n drieën vormen ze een ijzersterk trio. “Denkt u nu niet van: oh dat doen ze wel even, want twee keer in de week
trainen en op zaterdag op pad naar een wedstrijd. Het kost aardig wat tijd en
soms geduld, maar gelukkig wint het plezier het nog altijd. En ach, vroeger was
het ook wel eens wat…” aldus Wilfried.
Dat ze een fantastische
sfeer creëren blijkt wel uit de vreugde waarmee de spelers op het trainingsveld
en in het veld staan.
Zoals gezegd kwamen
Wilfried, Léon en Patrick vorig jaar bij de C1 terecht. En sindsdien ging het
met sprongen vooruit. “Nadat we het
afgelopen seizoen eigenlijk voor het eerst echt bij elkaar kwamen en we
eigenlijk ook best goed eindigden aan het eind van de competitie, is de groep
dit jaar toch weer verder naar elkaar toe gegroeid, binnen het veld maar ook
buiten het veld. Een vaste groep spelers heeft al samen een paar elftallen
doorlopen en daaromheen zijn er vorig en dit seizoen weer een aantal gezichten
bijgekomen. Onder deze mensen ook een aantal oude bekenden.”
Was het vorig seizoen nog
hangen en wurgen met het aantal spelers, dit jaar is de C1 sterk bezet.
Wilfried geeft een overzichtje van de spelers en speelsters van de C1:
-
Bas Grul: onze
stormram in de goal, getraind door Herko Grobben. Bas is in zijn vrije tijd
tevens bij de brandweer. Hij is een van de jongens die in het eerste jaar
terugkwam naar ons, waar wij hem uiteraard nog steeds dankbaar voor zijn. Is
enorm gegroeid (letterlijk en figuurlijk) als keeper zijnde.
-
Peter de Jong: is
onze laatste man en zat vorig jaar nog bij de Veenendaalse selectie die toen
tegen Heerenveen speelde. Is voor Bas de laatste hindernis voor onze
tegenstander tijdens een aanval. Is af en toe ietsjes te enthousiast als we
zeggen ‘strak dekken’ en we weten niet van wie die dat nou zou kunnen hebben:
van Léon, Patrick of ondergetekende.
-
Stefan
Brekelmans: kwam ook vorig jaar terug bij ons. Kwam meteen op een plek te staan
waarvan hij dacht: het wordt niets, maar wat blijkt, Stefan is inmiddels
uitgegroeid tot een rechtsback waarvan we kunnen zeggen betrouwbaar. Heeft
alleen wel eens last van koude voeten, maar dit terzijde.
-
Jeroen van
Zanten: is een geval apart. Wil altijd in de spits maar vergeet soms dat hij
daar al staat en dus niet altijd even snel weer terug is. Toch kunnen we Jeroen
niet missen als linksback, want alleen door zijn lengte en fantastische soms
iets te lange en harde pass of afstandsschot (we zijn er nog niet uit) is hij
toch zeer nuttig voor ons.
-
Daniëlle van
Manen: heeft dit seizoen nog wel eens wat blessures gehad, maar als ze meedoet,
dan gaat ze voor goud, net als haar andere cluppie waarvan ik de naam even
kwijt ben.
-
Sebastiaan de
Boer: ging ooit weg, maar kwam ook gelukkig weer terug op het oude nest. Op het
middenveld regeert hij met een goed pass en ook inzicht en brengt vaak onze
spitsen voor de keeper. Scoort trouwens zelf niet zo vaak, maar als hij scoort
zijn ze wel heel mooi.
-
Sebastiaan
Visser: speelt ook al jaren bij Unitas en is een van de weinige spelers die een
eigen sponsor heeft wanneer hij scoort, maar buiten dat laat hij ook anderen
scoren. Moet alleen weer ietsies sneller worden, maar daarvan zijn we overtuigd
dat het lukken zal. Kortom, niet meer bij ons weg te denken in het elftal.
-
Dennis Eilbracht:
onze rechtsbuiten die af en toe wat moeite heeft om de wekker te horen samen
met zijn buurman, maar blijft toch een graag geziene speler. Speelde vorig jaar
net als Peter in het Veenendaalse team. Heeft 1 specialiteit en dat is het
missen van kansen op de doellijn.
-
Dennis Rijnties:
onze spits voor wie elke kans te maken is, of via een schot, of via de
inmiddels bij Bunnik bekende stiftbal. Speelt ook al jaren bij Unitas en is
hier eigenlijk niet meer weg te denken.
-
Robert de Leeuw:
speelt hier ook al jaren. Als linksbuiten laat hij menige tegenstanders zijn
hielen zien, maar af en toe loopt hij ook zichzelf voorbij zonder dat hij het
zelf weet, maar ja, daar zijn wij voor en lossen die dan ook elke week zeer
subtiel op. Heeft 1 zwak: wanneer het laat werd zal hij het altijd eerlijk
toegeven.
-
Meliksar Çakir:
speelt vaak op het middenveld maar denkt nog wel eens Dennis Eilbracht af als
deze vrij staat.
-
Zamyra van de
Broek: speelt ook op het middenveld en legt vrij vaak de tegenstander in de
luren, zelfs zo dat ze het ook niet eens zien.
-
Robin Mering: is
ook weer terug van weggeweest en eigenlijk een speler die overal kan spelen,
ook al is de plek niet altijd even leuk om te spelen, klasse. Pikt ook
regelmatig zijn goaltjes mee.
-
Paul van Leeuwen:
is de Pierre van Hooijdonck van ons en ook nog de buurman van Dennis Eilbracht.
Trapt vaak in zijn eigen schijnbeweging, maar stuurt dan ook zijn tegenstander
het bos in en sluit dan af met de kreet: jammer joh.
Dit seizoen ligt de C1 op
koers voor het kampioenschap. Een 100% score, alles ruim gewonnen. Het is dan
wel in de laagste klassen, maar dat mag de pret niet drukken. Iedereen kijkt al
uit naar een kampioensfeestje. Want Wilfried heeft de smaak van het kampioen
worden wel te pakken!
(maart 1999, met dank aan Wilfried Besseling)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten