Het Groen-Witte Hart van… Chris Besseling

Oud-voorzitter Chris Besseling niet meer weg te denken bij Unitas

 “Verantwoording dragen we met z’n allen, niet alleen het bestuur”

Zo’n achtenveertig jaar geleden maakte Unitas kennis van Chris Besseling, toen nog als jeugdspeler. En na enkele jaren was Chris niet meer weg te denken bij Unitas. Na allerlei vormen van vrijwilligerswerk werd hij zes jaar geleden uiteindelijk ‘hoogste baas’ van Unitas. Begin dit seizoen deed hij na vijf jaar afstand van zijn voorzittershamer. Het verhaal van een Unitasser in hart en nieren.

Op 12-jarige leeftijd kwam Chris Besseling naar Unitas. Hij is van huis uit katholiek, dus was de keuze voor het groen-wit (in de begintijd van de club eigenlijk wit-zwart) niet moeilijk. Erg lang bleef Chris als jeugdspeler echter niet bij Unitas, dat toen nog speelde aan de Nieuweweg. “Niet alleen nu, maar ook in die tijd was er wel eens onenigheid binnen de jeugd,” vertelt hij. Samen met nog een paar jongens vertrok Chris naar vv Veenendaal, waar hij twee jaar in de A en één jaar in het 2^de speelde. Van de vertrokken spelers kwamen er echter na een paar jaar weer een aantal terug, waaronder Chris. Dat dankzij gesprekken met Unitas en pastoor Beckers. Besseling speelde vervolgens jaren in het eerste. Hij was overal op de linkerflank inzetbaar. Op de vraag of hij een goede voetballer was, antwoordt hij: “Ik dacht van wel, maar dat moeten anderen maar beoordelen.” Het was voor Chris alleen voetbal dat de klok sloeg. “Thuis werden ze er gek van.”

Na de Militaire Diensttijd (in Nieuw-Guinea), waardoor Chris een jaar niet speelde, keerde hij weer terug op het veld. Een meniscusblessure maakte echter een eind aan zijn actieve carrière. Hij was toen pas 26 jaar.

Chris Besseling verdween echter niet bij Unitas. Sterker nog: hij ging in de loop der tijd steeds meer vrijwilligerswerk op zich nemen. Het begon allemaal toen hij zelf nog op het veld stond, en wel met het clubblad. Dit ging via Rinus Klijn, de (sport)redacteur van de Veenendaalse Krant. “Ik tikte kopij uit en bracht die bij Rinus,” aldus Chris. Hij werd daarna zelf een tijdlang redacteur.

En het bleef niet bij het clubblad. “Ik liep al vroeg te jeugdleideren,” vertelt Besseling. Toen zijn oudste zoon Arno op 6- of 7-jarige leeftijd ging voetballen, nam Chris de uitdaging van het leiderschap op zich. Vanaf de pupillen to en met de A-junioren liep hij met het team mee. “Of ik ooit kampioen met ze ben geworden? Geen idee. We hebben wel diverse toernooien gewonnen.”

Na zijn actieve loopbaan heeft Chris bijna alle functies die je verder nog kan bedenken wel bekleed. Samen met Hennie Nieborg draaide hij in die tijd de kantine (toen er nog drie clubs met één kantine deden), hij was ooit wedstrijdsecretaris, secretaris en dus later voorzitter. Verder organiseerde Besseling heel wat kaartavonden en zo af en toe een bazar. “Het enige dat ik nooit ben geweest is penningmeester.”

Zoals gezegd weas Chris Besseling vijf jaar lang voorzitter van Unitas. Zes jaar terug was men op zoek naar een opvolger voor Nico Jansen. Chris zat toen niet meer in het bestuur. Het bestuur benaderde hem echter om Jansen op te volgen. “Dat kwam voor mij eigenlijk een beetje te vroeg, wegens gezondheidsproblemen. Maar ik heb het toch gedaan, met de mededeling: tot en met het Jubileum. Waarom? Omdat er naar mijn mening op tijd nieuwe en jonge, frisse gezichten moeten komen.”

Inmiddels is Chris (zoals aangekondigd na het Jubileum) teruggetreden als voorzitter, om plaats te maken voor Peter Berns. Maar daarmee is hij nog niet verdwenen uit het bestuur. Voorlopig vinden we hem terug als vice-voorzitter en beheert hij samen met Matthijs van Hardeveld de portefeuille Algemene Zaken. Op de vraag hoe lang hij nog denkt door te gaan als vrijwilliger: “Dat bekijk ik per jaar, voorlopig is dat twee jaar. Dan ben ik 60, bij goede gezondheid hoop ik.”

Terugdenkend aan al die jaren bij Unitas zijn er een aantal dingen die altijd zijn blijven hangen. Behalve aan de drukbezette Carnavalsweekenden hier, houdt Chris mooie herinneringen over aan een uitwisselingsproject. “We hebben jaren uitwisselingscontact gehad met Rhenania uit Kleef (Duitsland, red.). Met overnachtingen, schitterende feestavonden en natuurlijk voetbal. De ene keer kwamen zij hier, de andere keer gingen wij daarheen. Dat waren schitterende dingen.” Maar ook mindere dingen zal Chris niet snel vergeten. Hij noemt de inbraken hier, een paar jaar geleden. En al die te vroeg overleden mensen. Het is niet altijd feest bij Unitas.

Wat is er voor Chris nou zo bijzonder aan Unitas? “Het is een kleine, hechte vereniging, met veel mensen die er vrijwillig tijd in steken. En het is een echte vriendenclub, met op z’n tijd z’n moeilijkheden. En natuurlijk is het een club die op Sportpark Panhuis zich altijd krachtig staande heeft gehouden tussen de grote buren.” De toekomst is onduidelijk. “Voor kleine verenigingen wordt het bikkelhard werken, zuinig op de centen zijn, wil je je staande houden in de tegenwoordige tijd waar overal bezuinigd wordt via politiek en je je met oude kranten moet redden. Vrijwilligerswerk is dan ook heel veel nodig. Want verantwoording dragen we met z’n allen en niet alleen het bestuur.” Chris toont zich vooral ook teleurgesteld in een ander verschijnsel van de afgelopen jaren. “Dit speelt niet alleen bij Unitas, maar bij alle clubs. De betrokkenheid van ouders, zeker bij oudere jeugd, is gering. En laten we niet spreken over vervoer… Wie de schoen past…”

Chris krijgt nog de gelegenheid voor een slotakkoord. “Ik wens het bestuur veel succes de komende jaren en spreek de wens uit dat diegenen die een taak zijn aangegaan dat minstens twee jaar volhouden. En niet bij de minste tegenslag het bijltje erbij neerleggen. Ook in het privé- en zakenleven zit ’t wel eens tegen en dan kan het ook niet.” En dat is een waarheid als een koe.

(clubblad sv Unitas '48, januari 1999)