Zeven jaar
lang de motor van de jeugdafdeling
“Unitas is zo speciaal omdat je er jezelf kunt zijn”
Jarenlang was zij hét
gezicht van de jeugdafdeling. Jeugdvoorzitter met een hart van goud (of van
groen-wit?). Leefde jarenlang mee met alle ups en downs van de Unitasjeugd.
Twee jaar geleden trad ze, met pijn in het hart, terug als jeugdvoorzitter.
Iedereen weet nu natuurlijk over wie dit gaat: Mieke de Rooij, zeven jaar lang
de motor van de jeugdafdeling.
Van jongs af aan is Mieke
de Rooij al een voetballiefhebber. Zelf deed ze aan handbal (omdat er geen
damesvoetbal was in de buurt), maar iedere zondag ging ze vanuit handbal (met
vader) door naar GDA, want daar voetbalden haar broers.
Mieke handbalde bij een
vereniging die wel enigszins vergelijkbaar is met Unitas. Met duidelijk plezier
blikt ze terug op die tijd. Spelen op een weiland vol koeienvlaaien, met een
gammele wasbak langs de kant. Zware trainingen op het strand en in de duinen
(Mieke woonde bij Den Haag). Kampioen zowel in de zaal als op het veld. En,
bijna verontschuldigend: “Ik heb zelfs wel eens een penalty tegen gehad.”
Typerend voor Miekes karakter?
Ongeveer 12 jaar geleden
kwam Mieke voor het eerst bij Unitas. Haar jongste zoon Ronald wilde op voetbal
en wel op Unitas, want daar speelde diens vriendje Léon (Quint) ook. Wim Romijn
(wie anders?) kreeg hier lucht van en haalde Ronald onmiddellijk bij de
vereniging. De eerste keer ging vader Jan nog mee, maar aangezien hij voetbal
niet zo leuk vond, liet hij zich bereidwillig aflossen door Mieke. En zo kwam
het dat Mieke iedere keer weer met Ronald meeging naar Unitas. Eigenlijk was
het niet de planning dat Ronald op voetbal zou gaan. In Miekes familie waren
nogal wat voetbalfanaten en ze had zich eigenlijk voorgenomen dat haar zoons
geen voetballers zouden worden. Oudste zoon Arjan koos ook voor waterpolo. Maar
Ronald wilde per se voetballen en uiteindelijk ging Mieke overstag. Unitas was
een logische keuze, niet alleen omdat Léon er voetbalde, maar ook omdat Mieke
haar zoon niet op een fanatieke vereniging wilde. Uit eigen ervaring weer Mieke
dat sport vooral gaat om ontspanning, niet alleen om presteren.
Iedere zaterdagochtend zat
Mieke bij Unitas. En zo kwam het dat op een dag Annie Heijnen Mieke op de
schouders tikte. Of ze haar wilde helpen bij de F-jes. En zo raakte Mieke
verzeild in het vrijwilligerswerk bij Unitas. De volgende stap was het JOC. Dat
heeft Mieke een jaar gedaan. Op dat moment was Ton Möller nog jeugdvoorzitter.
Toen deze zo’n 9 jaar geleden te kennen gaf te gaan stoppen en eerste keus
Jacques van der Pijl geen jeugdvoorzitter wilde worden, tipte hij Mieke bij voorzitter
Chris Besseling.Chris benaderde Mieke, maar zij voelde er eigenlijk niet veel
voor. “Ik vond dat er veel andere mensen waren die meer geschikt waren.” Ze
vroeg en kreeg bedenktijd. Men bleef volhouden dat ze uitermate geschikt was om
jeugdvoorzitter te worden. “Tja, en uiteindelijk ga je dan overstag.”
Zeven jaar lang was Mieke
jeugdvoorzitter en ze gaf zich met hart en ziel aan die taak. Bijna altijd was
ze aanwezig, ze kende alle jeugdleden bij naam. “Je hebt toch een
voorbeeldfunctie.” Mieke beschrijft zichzelf als iemand die “gewoon het werk oppakte
dat er was.” De beloning vond ze naar eigen zeggen in het werk zelf.
Uiteindelijk werd het te veel voor Mieke. “Het breekt op als je steeds met
zoveel rekening moet houden, met verleden en heden, dat je nooit iemand voorbij
mag lopen. Het werd voor mij persoonlijk te zwaar.” Voor Mieke kwam op de
eerste plaats dat anderen goed in hun vel zaten. Ze trok zich alles (te)
persoonlijk aan. “Je wordt wel wijzer, laat wat meer langs je heen gaan, maar
ik kon toch niet alles loslaten. Zo ben ik nu eenmaal niet.”
De druk werd te groot, de
belasting te zwaar. Het ging Mieke lichamelijk opbreken. “En als het
lichamelijk niet goed gaat, gaat het geestelijk ook niet goed.” Zo kwam het dat
ze na zeven jaar stopte als jeugdvoorzitter. “Het deed heel veel pijn, ik wilde
het graag volhouden tot het jubileum, maar het kon niet anders.” Haar afspraak
met Wilfried Besseling heeft ze gelukkig wel na kunnen komen: ze hadden een
deal gesloten dat ze door zouden gaan tot de A. En dat lukte, al was er nogal
wat inspanning voor nodig om de A1 er ook daadwerkelijk te laten komen. Bij het
kampioenschap van de toenmalige B1 deelde Mieke ook een beetje mee in het
succes.
Na haar afscheid kon Mieke
de Rooij Unitas nooit helemaal loslaten. “Het is een heel stuk van je leven, je
wil er toch bij betrokken blijven. Het zal je nooit meer helemaal loslaten.
Misschien is dat wel het Unitasgevoel.” Mieke komt nu nog iedere woensdagmiddag
even buurten en bij bijna alle jeugdactiviteiten is ze vaste gast.
Waarom is Unitas voor
Mieke zo speciaal? Ze voelt zich er thuis en wat voor haar heel belangrijk is: “Omdat
je er jezelf kunt zijn, wie je bent, hoe je bent of waar je vandaan komt. Dat
zou eigenlijk iedereen moeten proberen te handhaven. Dat gebeurt niet altijd en
dat is jammer. Iemand die zich niet openstelt, zal zich bij Unitas nooit
helemaal op z’n gemak voelen. Die mensen haken vaak af.”
De mooiste herinnering van
Mieke is de periode dat de jeugd zo ontzetten har aangroeide en de
kampioenschappen van de elftallen, met als topper de B1. Dieptepunt was het
verlies van een heel elftal, de C1 van een aantal jaar terug. De kampweekenden
en de playbackshows noemt Mieke als hoogtepunten op het recreatieve vlak. “Dieptepunten
op dat vlak heb ik in mezelf een plaatsje gegeven, daar praat ik liever niet
over, om onnodig kwetsen te voorkomen.”
Over de toekomst van
Unitas zegt ze: “Een duistere toekomst toch wel.” Ze wijst hiermee op de
overgang van de jeugd naar de senioren die vaak moeizaam verloopt. Bij de
oudere jeugd ging het er altijd zo gedisciplineerd mogelijk aan toe. Bij de
senioren valt die discipline dan plots weg (spelers die zomaar niet op komen
dagen of te laat aanwezig zijn). Bovendien worden spelers die jaren met elkaar
hebben gevoetbald opgesplitst. Sommige jonge spelers zijn teleurgesteld en
verliezen de motivatie. “Veel spelers vallen dan in een gat. En worden
afhakers. Er is geen goede afstemming tussen jeugd en senioren. Als de brede
basis behouden zou blijven, waren de perspectieven beter.”
Uiteraard krijgt Mieke de
Rooij nog de gelegenheid voor een slotakkoord. “Wees alsjeblieft zuinig op de
jeugd, dat is zo mooi om mee te werken. Steun die mensen die werken met de
jeugd, zorg dat ze niet te veel last op hun schouders krijgen, zorg dat ze niet
afhaken. Wees zuinig op ze.”
(maart 1999)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten